Ons leven bewust gaan dromen

‘De geschiedenis laat zien dat het leven één en al verandering is en dat we de droom die we leven noemen, zelf dromen. Dat is goed nieuws. Het is een uitnodiging om ons leven bewust te gaan dromen en niet langer onbewust mee te wandelen in de dromen van anderen.’ Zo eindigt de inleiding van Soumya Koning bij haar boek Rimpelingen; grootmoeders dromen de aarde, een bundel interviews met vrouwen van boven de zestig. Dertien vrouwen met verschillende achtergronden, biologisch grootmoeder of niet, met één duidelijke overeenkomst: ze zijn uit de begrenzing van individuele en collectieve denkbeelden gestapt en laten zien dat ouder worden weliswaar betekent dat bepaalde lichamelijk zaken ‘minder’ worden, maar dat dit beslist niet voor de geest geldt. Zoals een van de geïnterviewden stelt: ‘Ik had ooit het beeld bij ouder worden dat alles op den duur stil zou gaan staan en dat is niet zo. Het leven wordt zelfs geïntensiveerd, meer voelbaar. … Natuurlijk verandert het lichaam, ik kan een aantal dingen minder goed of niet meer, maar lichaam en de geest zijn veel dichter naar elkaar toegekomen in mijn beleving’. Dat sluit goed aan bij wat Soumya Koning met haar interviews wil laten zien: ‘Ik wil die tijdloze ervaring van bewustzijn doorgeven. Van datgene wat geboorte noch dood kent. Van datgene wat we bewustzijn noemen, of Geest. Ons lichaam wordt weliswaar ouder, maar het bijzondere is, dat het gevoel, onze ervaring van onszelf niet ouder wordt. Ik wil die ruimte, die doorgaande energie opsporen en benoemen’.
Konings boek is geïnspireerd door de dertien (!) grootmoeders uit verschillende tradities van de wereld die regelmatig bijeenkomen en rituelen houden, in hun eigen land nog steeds actief zijn, en de wereld hun wijsheid hebben te schenken (zie: Carol Schaefer. Grootmoeders geven de wereld raad). Zo wordt in het boek van Soumya Koning ‘grootmoeder’ ook gebruikt. Niet het grootmoederschap dat zich beperkt tot de familie, maar zoals in veel niet-westerse culturen, als raadgevers van de samenleving.
De geïnterviewde vrouwen hebben ook zeker allemaal iets te melden. Ze hebben in hun leven verschillende wegen bewandeld, maar nooit een doorsnee leven geleid. Bijna allemaal hebben ze ook op verschillende wijze affiniteit met een spirituele dimensie, waarbij het Boeddhisme enigszins oververtegenwoordigd is. Daar ligt dan ook de eigen betrokkenheid van de schrijfster. Het boek bevat overigens ook een interview met Ina Bijlsma, die zich thuis voelt bij het gedachtegoed van Een Cursus in Wonderen en daar vanuit ook een goede raad heeft: ‘Durf te geloven dat je liefde bent!’
Inspirerend.

Anita Koster